Chirurdzy Kliniki Niewiński traktują usuwanie jako postępowanie podejmowane wtedy, gdy zachowanie zęba przestaje być możliwe. Przed decyzją lekarz ocenia, czy ząb kwalifikuje się do leczenia kanałowego, odbudowy protetycznej albo zabiegu zachowawczego.
Do usunięcia kwalifikują się zęby zniszczone próchnicą w stopniu uniemożliwiającym odbudowę, zęby ze złamanym korzeniem, zęby z nieustępującym stanem zapalnym przy korzeniu oraz zęby o znacznej ruchomości wynikającej z zaniku kości. Osobną grupę stanowią wskazania ortodontyczne i protetyczne.
Chirurg analizuje zdjęcie RTG, oceniając liczbę i kształt korzeni oraz ich położenie względem struktur anatomicznych. Po podaniu znieczulenia miejscowego usuwa ząb, a w razie potrzeby dzieli go wcześniej na części, co pozwala wyjąć każdy korzeń osobno i ograniczyć uszkodzenie otaczającej kości.
Zabieg kończy oczyszczenie zębodołu i zaopatrzenie rany. Część zabiegów usuwania zęba wymaga założenia szwów, które usuwa się podczas wizyty kontrolnej.
Pacjent otrzymuje pisemne zalecenia dotyczące pierwszych dni po usunięciu: sposobu postępowania z raną, rodzaju przyjmowanych pokarmów oraz sytuacji, w których należy zgłosić się do kliniki. Skrzep powstający w zębodole stanowi podstawę gojenia, dlatego zalecenia koncentrują się na tym, żeby go nie naruszyć.
Luka po usuniętym zębie wpływa na sąsiednie zęby oraz na ząb przeciwstawny, które z czasem zmieniają położenie. Zanik kości w miejscu braku postępuje niezależnie od tego. Chirurg omawia z Pacjentem możliwości odbudowy, w tym wszczepienie implantu, zanim dojdzie do tych zmian.
Bezpośrednio po usunięciu Pacjent przygryza jałowy opatrunek przez czas wskazany przez lekarza. Przez pierwszą dobę odstępuje od intensywnego płukania jamy ustnej, gorących posiłków, wysiłku fizycznego oraz sauny, ponieważ wszystkie te czynniki sprzyjają krwawieniu.
Palenie tytoniu i picie alkoholu w okresie gojenia utrudniają prawidłowe zamknięcie rany. Pacjent otrzymuje te zalecenia na piśmie wraz z informacją, kiedy zgłosić się na kontrolę i zdjęcie szwów.
Skrzep powstający w zębodole stanowi podstawę odbudowy tkanek. Jego naruszenie w pierwszych dobach wydłuża gojenie i bywa źródłem dolegliwości, dlatego zalecenia koncentrują się właśnie na tym okresie.
Kontaktu z kliniką wymaga krwawienie utrzymujące się mimo opatrunku, ból narastający po pierwszej dobie oraz obrzęk, który zamiast ustępować, się powiększa.
Ząb z zapaleniem miazgi albo ze zmianą przy wierzchołku korzenia nie zawsze wymaga usunięcia. Leczenie kanałowe, także prowadzone pod mikroskopem, pozwala zachować wiele zębów uznanych wcześniej za stracone. Chirurg ocenia tę możliwość przed kwalifikacją do usunięcia i przedstawia Pacjentowi oba warianty wraz z ich kosztem.
Cena zależy od trudności zabiegu, ocenianej podczas konsultacji w Poradni Stomatologicznej.